جغرافیای ترکیه: مناطق، مرزها و سرزمین
ترکیه یک کشور جغرافیایی متنوع است که چشم انداز آن با موقعیت آن در جنوب شرقی اروپا و غرب آسیا شکل گرفته است. بخش آناتولی بزرگترین بخش کشور را تشکیل میدهد، در حالی که بخش اروپایی، تراکیه شرقی، شامل ۳٪ از زمین است، اما بیش از ۱۵٪ از جمعیت را در اختیار دارد. این سرزمین توسط آبراهههای قابل توجهی از جمله بسفر، دریای مرمره و داردانل از هم جدا شده است.
جغرافیای فیزیکی کشور تنوع قابل توجهی را نشان میدهد. این زمین شامل دشتهای وسیع آناتولی، جنگلهای انبوه در امتداد ساحل دریای سیاه، زمینهای نیمه خشک، دریاچه های طبیعی و خطوط ساحلی متمایز دریای اژه و مدیترانه است. دشت آناتولی از نظر جغرافیایی از منطقه دریای سیاه توسط کوههای پونتیک، که با کوههای توروس در شمال شرقی که در آن کوه آرارات واقع شده است، متمایز است.
مرزها و تاریخ سرزمینی
مرزهای بین المللی ترکیه از طریق چندین معاهده مهم تکامل یافته است. مرزهای یونان با ۲۰۶ کیلومتر و بلغارستان با ۲۴۰ کیلومتر در ابتدا توسط پیمان قسطنطنیه در سال ۱۹۱۳ حل و فصل شد و پس از آن توسط پیمان لوزان در سال ۱۹۲۳ تایید شد. مرزهای ارمنستان (۲۶۸ کیلومتر)، آذربایجان (۹ کیلومتر) و گرجستان (۲۵۲ کیلومتر) توسط معاهدات ۱۹۲۱ مسکو و کارس با اتحاد جماهیر شوروی تعریف شده است.
علاوه بر این، مرز ۴۹۹ کیلومتری با ایران برای اولین بار توسط معاهده ۱۶۳۹ کسری شیرین ایجاد شد و در سال ۱۹۳۷ مجدداً تأیید شد. پس از پیمان لوزان در سال ۱۹۲۳، ترکیه سرزمینهای عراق و سوریه را به استثنای موصل واگذار کرد. در سال ۱۹۲۶ موصل در ازای یک امتیاز ۲۵ ساله به ۱۰ درصد از درآمدهای نفتی این منطقه به بریتانیا منتقل شد.
مناظر منطقه ای و هیدرولوژی
منطقه دریای سیاه یک مشخصات اکولوژیکی متمایز را ارائه میدهد. مناظر آن با رشته کوههایی که به موازات ساحل حرکت میکنند، همراه با رطوبت و بارش بالا مشخص میشود. منطقه شرق دریای سیاه به طور خاص دارای مناظر آلپی است که با شیبهای تند و انبوه جنگلی مشخص میشود. از نظر ریخت شناسی، شیبهای تند هم در زیر آب و هم در رشته کوهها مشهود است، جایی که کف دریا در امتداد یک خط از ترابزون تا مرز ترکیه و گرجستان به زیر ۲۰۰۰ متر میرسد، در حالی که کوهها به سرعت به ارتفاعات بیش از ۳۰۰۰ متر میرسند و قله کاچکار به ۳۹۷۱ متر میرسد.
هیدرولوژی منطقه تحت سلطه رودخانههای اصلی است که به سمت دریای سیاه جریان دارند. از غرب به شرق، رودخانههای اصلی شامل ساکاریا (۸۲۴ کیلومتر)، رودخانه Kızılırmak (۱۳۵۵ کیلومتر، طولانیترین رودخانه در ترکیه)، Yeşilırmak (۴۱۸ کیلومتر) و Çoruh (۳۷۶ کیلومتر) است. بارش بالا، رسیدن به 2200mm سالانه، پشتیبانی از جنگلهای متراکم تحت سلطه بلوط، درختان خانواده راش، فندق (Corylus avellana)، پرتو شاخ (Carpinus betulus)، و شاه بلوط شیرین (Castanea sativa).
جغرافیای فیزیکی ترکیه پیچیده است و شامل تقسیمات منطقه ای متمایز است. اولین کنگره جغرافیا که از ۶ تا ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱ در آنکارا برگزار شد، ترکیه را به طور رسمی به هفت منطقه بر اساس آب و هوا، توپوگرافی، گیاهان، جانوران و تنوع کشاورزی تقسیم کرد. این مناطق پس از آن به چهار منطقه ساحلی و سه منطقه داخلی بر اساس نزدیکی به دریاهای اطراف و موقعیت در آناتولی طبقه بندی شدند.
شناخت بافت جغرافیایی ترکیه مستلزم شناخت توپوگرافی متنوع و تعاریف سرزمینی تاریخی آن است. ویژگیهای جغرافیایی کلیدی عبارتند از:
- دشت آناتولی، که از شمال با کوههای پونتیک هم مرز است.
- همگرایی کوههای پونتیک و توروس در شمال شرقی.
- مرکز جغرافیایی ترکیه واقع در منطقه Eşrefpaşa در منطقه Çandır، استان یوزگات.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0